Sanatlarda birbirine dönüşme eğilimi olduğu uzun zamandır bilinir. Günümüzde bu eğilimin farklı biçimlerde ve dozlarda gerçekleştiğini görüyoruz. Bildirinin ilk yarısında, öykünün edebiyatın diğer türleriyle ve başka sanatlarla ilişkisi üzerinde durulacaktır.
Kısa öykü edebi türlerin en gencidir, hikâye ise en baştan beri yalnız edebi türlerin içinde değil başka sanatlarda da var olagelmiştir. Soyutlama dozunun en yüksek olduğu hallerde bile derinlere sinmiş bir hikâyenin varlığı sezilir. Dilimizde yakın zamanlara kadar“ hikâye” olarak adlandırılan öykü formunun sınırları, belki de bu nedenle, edebiyatın diğer türlerine oranla daha geçirgendir; adeta saydamdır. Başta şiir, roman, deneme olmak üzere edebi türlerin hemen hepsiyle alışveriş içindedir öykü. En yakın akrabasının şiir olduğu genel kabul gören bir görüştür. Uzun öykü (novella) söz konusu olduğunda ise romanla akrabalığı ağır basar. Ölçüt yalnızca uzunluğu kısalığı, yoğunluğu ya da seyrek dokulu oluşu değildir elbette. Edebi türlerin ayırt edici özellikleri her şeyden önce sahip oldukları formdur, yani biçim. Ancak, biçimler de zaman içinde değişime uğrar.
Bildirinin gövdesini oluşturacak ikinci bölümde ağırlıklı olarak öykü- roman ilişkisi üzerinde durulacak ve öykü romana yaklaşırken romanda da öyküye yaklaşma eğilimi olduğu örneklerle gösterilecektir.
Edebi formlar arasındaki geçirgenlik, kaçınılmaz olduğu gibi besleyicidir de. Ancak her yeni eğilim bir süre sonra donmaya kalıplaşmaya başlar. Son on beş yirmi yıl içinde birbirine bağlı öykülerden oluşan öykü kitaplarının çoğaldığını görüyoruz. Bu yaklaşımın çok başarılı örnekleri verildi, verilmekte. Öte yandan, öyküye yeni başlayan yazarlarca bu tutumun bir kural gibi algılanmakta olduğu ve zorlama bağlantılarla kalıplaşmaya doğru yol alındığı da göz ardı edilemeyecek bir gerçektir. Bu bildirinin amacı, yukarıdaki saptamadan yola çıkarak öyküde romana yaklaşma eğiliminin nedenlerini araştırmak, öyküye ilişkin geniş katılımlı bir tartışma ortamı oluşturmaya çalışmaktır.